حکمت ۳۶۰ نهج البلاغه

الحکمة ۳۷۰ 1 البلاغة:

وروي علی عليه السلام قلما

اعتدل به المنبر

إِلاّ قال أَمام خطبته:

أَيُّهَا النَّاسُ، اتَّقُوا اللهَ،

فَمَا خُلِقَ امْرءٌ عَبَثاً فَيَلْهُوَ

وَلاَ تُرِكَ سُدىً فَيَلْغُوَ

وَمَا دُنْيَاهُ الَّتي تَحَسَّنَتْ لَهُ

بِخَلَفٍ مِنَ الاَخِرَةِ الَّتي قَبَّحَها

سُوءُ النَّظَرِ عِنْدَهُ،

وَمَا الْمَغْرُورُ

الَّذِي ظَفِرَ مِنَ الدُّنْيَا

بأَعْلَى هِمَّتِهِ كَالاْخَرِ الَّذِي ظَفِرَ

مِن الاْخِرَةِ بِأَدْنَى سُهْمَتِهِ.

1 ۳۷۰نهج 1

ترجمه به شعر این حکمت:

( هدفداری انسان وضرورت تقوا):

چنین نقل نمودند امام سخی

علی روح ایمان، آن متقی

همیشه به منبر میفرمود چنین:

که قبل سخن بود عباراتش این

بترسید ایا مردمان از حدا

چو بیهوده خلقت نگشتیدشما

به بازیچه ننمود شمارا رها

چو این دنیا زیباست در دیده ها

نباید شود جایگزین آخرت

برای اینکه هست زشت وبی عاقبت

مقامها که در دنیا بالاترست

در آن دنیا ناچیز گردند وپست